Choroba nowotworowa wpływa nie tylko na ciało. Może zmieniać sposób myślenia o sobie, relacje z bliskimi, poczucie bezpieczeństwa oraz plany na przyszłość.
Wsparcie psychoonkologiczne może być potrzebne na różnych etapach: po usłyszeniu diagnozy, podczas leczenia, po jego zakończeniu, a także wtedy, gdy choruje bliska osoba.
Nie trzeba czekać na moment całkowitego kryzysu. Możesz zgłosić się również wtedy, gdy po prostu trudno Ci poradzić sobie z tym, co dzieje się w Twoim życiu.
Po diagnozie
Informacja o chorobie może wywołać lęk, niedowierzanie, złość, bezradność albo poczucie, że dotychczasowe życie nagle się zatrzymało.
Podczas spotkań możemy wspólnie przyglądać się temu, jak radzisz sobie z diagnozą, niepewnością i oczekiwaniem na kolejne wyniki lub decyzje dotyczące leczenia.
Możemy pracować między innymi nad:
- lękiem przed chorobą i leczeniem;
- poczuciem utraty kontroli;
- trudnością w przekazaniu informacji bliskim;
- natłokiem myśli i emocji;
- podejmowaniem decyzji w sytuacji silnego stresu.
W trakcie leczenia
Leczenie może wiązać się ze zmęczeniem, bólem, zmianami wyglądu, ograniczeniem dotychczasowej aktywności oraz zależnością od innych osób.
Wsparcie może dotyczyć zarówno emocjonalnego radzenia sobie z chorobą, jak i zmian, które pojawiają się w codziennym funkcjonowaniu.
W terapii możemy zajmować się między innymi:
- lękiem przed badaniami, zabiegami i wynikami;
- obniżonym nastrojem i poczuciem bezradności;
- zmianami obrazu własnego ciała;
- trudnością w proszeniu o pomoc;
- poczuciem winy wobec bliskich;
- napięciem w relacjach;
- sposobami radzenia sobie z przeciążeniem i niepewnością.
Po zakończeniu leczenia
Koniec leczenia nie zawsze oznacza natychmiastowy powrót do dawnego życia. Czasem dopiero wtedy pojawiają się emocje, na które wcześniej nie było miejsca.
Może towarzyszyć Ci lęk przed nawrotem, trudność w odzyskaniu poczucia bezpieczeństwa albo poczucie, że inni oczekują szybkiego powrotu do normalności.
Wsparcie może pomóc w:
- radzeniu sobie z lękiem przed nawrotem choroby;
- odnajdywaniu się w życiu po leczeniu;
- odbudowywaniu zaufania do własnego ciała;
- powrocie do pracy, relacji i codziennych aktywności;
- przyjmowaniu zmian, które pozostawiła choroba;
- szukaniu odpowiedzi na pytanie, co jest teraz ważne.
Wsparcie dla bliskich i opiekunów
Choroba jednej osoby wpływa na cały system rodzinny. Bliscy często próbują być silni, wspierający i dostępni, a jednocześnie sami doświadczają lęku, zmęczenia, złości, bezradności lub poczucia winy.
Podczas spotkań możemy rozmawiać o tym, jak wspierać chorą osobę bez całkowitego pomijania własnych potrzeb.
Pomoc może dotyczyć między innymi:
- przeciążenia rolą opiekuna;
- trudności w rozmowach o chorobie;
- poczucia odpowiedzialności za samopoczucie chorej osoby;
- napięć i konfliktów w relacji;
- lęku przed pogorszeniem stanu zdrowia lub śmiercią;
- dbania o własne granice i zasoby.
Jak wygląda wsparcie?
Nie ma jednego właściwego sposobu przeżywania choroby. Nie każda osoba reaguje lękiem, smutkiem czy kryzysem. Nie każda też potrzebuje regularnej psychoterapii.
Pierwsze spotkania służą rozpoznaniu Twojej sytuacji i potrzeb. Czasem właściwą formą pomocy będzie psychoterapia, czasem kilka konsultacji, psychoedukacja albo wsparcie w konkretnym momencie leczenia.
Pracuję w nurcie poznawczo-behawioralnym. Sposób pracy dobieram do etapu choroby, aktualnych trudności oraz tego, czego najbardziej potrzebujesz.